*யோபுவின் புத்தகம் — வேத பாடம் 31*
*உங்கள் சிந்தனைக்கு!*
*யோபுவின் புத்தகம் — வேத பாடம் 31*
எலிகூவின் இறையியல் பார்வை.
யோபுவுடன் எலிகூ பேசிய காரியங்கள் யோபு 32 முதல் 37ஆம் அதிகாரங்கள் வரை காணப்படுகின்றன. மற்ற மூன்று நண்பர்களைவிட எலிகூ வயதில் இளையவன். ஆனால், அவனுடைய பேச்சில் ஓரளவு முதிர்ச்சியும், நேர்மையான விமர்சனங்களும் காணப்படுகின்றன.
எலிகூவின் செய்தியில் நான் காணும் முக்கியமான வித்தியாசம் என்னவென்றால், மற்ற மூன்று நண்பர்களைப் போல “யோபு பாவி; அவனுடைய பாவங்களுக்காகத்தான் தேவன் அவனைத் தண்டிக்கிறார்” என்று அவன் வலியுறுத்தவில்லை.
மாறாக, துன்பத்திற்கும் தேவனுடைய திருத்தத்திற்கும் ஒரு தொடர்பு இருக்கலாம் என்று கூறுகிறான்.
1. *துன்பம் என்பது தண்டனை மட்டுமல்ல*
எலிகூவின் மிகச் சிறந்த இறையியல் பங்களபங்களிப்பு இதுதான்:
துன்பம் என்பது தேவனுடைய தண்டனை மட்டும் அல்ல.
அது,
எச்சரிக்கையாக இருக்கலாம்;
திருத்தமாக இருக்கலாம்;
ஆவிக்குரிய பயிற்சியாக இருக்கலாம்;
மனிதனைத் தேவனிடம் திருப்பும் வழியாக இருக்கலாம்.
யோபு 33:14–30 பகுதியில், தேவன் மனிதனுடைய ஆத்துமா அழிவுக்குச் செல்லாதபடி, அவனை எச்சரித்து, திருத்தி, தம்மிடம் திருப்புவதற்காகத் துன்பத்தைப் பயன்படுத்தக்கூடும் என்ற கருத்தை எலிகூ முன்வைக்கிறான்.
இதனால், ஒவ்வொரு துன்பமும் பாவத்திற்கான தண்டனை என்று நாம் முடிவு செய்யக்கூடாது. சில நேரங்களில் தேவன் துன்பத்தின் மூலமாக மனிதனை எச்சரித்து, கற்பித்து, திருத்தி, தம்மிடம் நெருக்கமாக அழைத்துச் செல்லலாம்.
2. *மனிதன் தேவனைக் கேள்விக்குட்படுத்த முடியாது*
எலிகூவின் மற்றொரு முக்கியமான கருத்து:
மனிதன் தேவனை விசாரிக்கும் நிலையில் இல்லை.
யோபு தன்னுடைய குற்றமற்ற தன்மையை வலியுறுத்தி, தேவனிடம் விளக்கம் கேட்க விரும்புகிறான். ஆனால் எலிகூ இதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான்.
யோபு 33:13:
“அவர் தமது காரியங்களில் ஒன்றுக்கும் உனக்குப் பதில் சொல்லுகிறதில்லை.”
இதன் பொருள், தேவன் செய்யும் ஒவ்வொரு காரியத்திற்கும் மனிதனிடம் விளக்கம் கொடுக்க வேண்டிய கடமை தேவனுக்கு இல்லை.
தேவன் மனிதனைவிட மிகப்பெரியவர். அவருடைய ஞானத்தையும் செயல்களையும் மனிதனுடைய வரையறுக்கப்பட்ட அறிவால் முழுமையாக அளவிட முடியாது. மேலும், தேவன் ஒருபோதும் அநியாயம் செய்யமாட்டார் என்பதையும் எலிகூ வலியுறுத்துகிறான்.
எலிகூ ஏன் மற்ற மூவரைவிட வித்தியாசமாகத் தெரிகிறான்?
எலிபாஸ், பில்தாத், சோப்பார் ஆகியோர் பெரும்பாலும் “துன்பம் = பாவத்திற்கான தண்டனை” என்ற கோணத்தில் யோபுவைப் பார்த்தார்கள்.
ஆனால் எலிகூ,
“துன்பம் = தேவனுடைய எச்சரிக்கை, திருத்தம், பயிற்சி, மனிதனைத் தம்மிடம் திருப்புதல்”
என்ற மற்றொரு கோணத்தை முன்வைக்கிறான்.
*அதனால் வயதில் இளையவனாக இருந்தாலும், அவனுடைய சில ஆலோசனைகளில் ஆழமான ஆவிக்குரிய* *சிந்தனைகள் காணப்படுகின்றன.*
இறுதியாக — எலிகூவைப் பற்றி ஒரு சமநிலையான பார்வை
யோபு 42:7-ல் தேவன் நேரடியாகக் கண்டித்தது எலிபாஸ், பில்தாத், சோப்பார் ஆகிய மூவரையே. எலிகூவை தேவன் கண்டித்ததாக அங்கே குறிப்பிடப்படவில்லை.
எனவே, “ *எலிகூவின் பேச்சை தேவன் முழுமையாக நிராகரித்தார்” என்று கூறுவது சரியானது அல்ல.*
அதே நேரத்தில், எலிகூவின் பேச்சு முழுவதும் தேவனுடைய வெளிப்பாடாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது என்றும் கூற முடியாது.
ஆனால், அவனுடைய சில இறையியல் கருத்துகள் மற்ற மூன்று நண்பர்களின் கருத்துகளைவிட ஆழமானவை என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது.
நமக்குக் கிடைக்கும் பாடம்
இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான ஆவிக்குரிய பாடத்தை நாம் கற்றுக்கொள்ளலாம்.
வயதில் பெரியவர்கள் கூறும் ஒவ்வொரு ஆலோசனையும் சரியானது என்று நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. அதேபோல், வயதில் இளையவர்கள் கூறும் ஆலோசனைகளை சிறுமைப்படுத்தவும் கூடாது.
“ஏழை சொல் அரங்கம் ஏறாது” என்று சொல்வார்கள். அதுபோல கிறிஸ்தவ உலகத்திலும் சில நேரங்களில் ஒருவருடைய வயது, அந்தஸ்து, கல்வி, பதவி, புகழ் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அவருடைய கருத்தின் மதிப்பு தீர்மானிக்கப்படுகிறது.
ஆனால் தேவனுடைய பணியில் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது இதுதான்:
ஒருவருடைய கருத்தை அவருடைய வெளிப்புறத் தோற்றத்தின் அடிப்படையில் மதிப்பிடாமல், அவர் கூறுகின்ற கருத்தின் உண்மைத்தன்மையையும், அது தேவனுடைய வார்த்தையோடு ஒத்துப்போகிறதா என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.
*வயதில் இளையவராக இருந்தாலும், எளிமையானவராக இருந்தாலும், உலகத்தின் பார்வையில்* *அங்கீகரிக்கப்படாதவராக இருந்தாலும், அவர் கூறும் உண்மையை நாம் புறக்கணிக்கக்கூடாது* .
உண்மைக்கு வயது இல்லை; தேவனுடைய சத்தியத்திற்கு அந்தஸ்து தேவையில்லை.