*சங்கீதப் புத்தகம்* **வேத பாடம் 31*
**உங்கள் சிந்தனைக்கு*
**சங்கீதப் புத்தகம்*
**வேத பாடம் 31*
*தியானிக்க வேண்டிய வேதப்பகுதி:.**
சங்கீதம் 19 (பகுதி 3)
வேதம் கையில் மட்டுமல்ல, இதயத்திலும் இருக்க வேண்டும்!
14 வசனங்களைக் கொண்ட இந்த 19-வது சங்கீதத்தை மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரிக்கலாம்.
முதல் பகுதி: 1–6 வசனங்கள்
கடவுளுடைய படைப்பின் மேன்மையைப் பற்றி தாவீது குறிப்பிடுகிறார்.
இரண்டாம் பகுதி: 7–11 வசனங்கள்
கடவுளுடைய வார்த்தையின் மேன்மையையும், அவருடைய குணாதிசயங்களை வெளிப்படுத்தும் பெயர்களையும் குறிப்பிடுகிறார்.
மூன்றாம் பகுதி: 12–14 வசனங்கள்
தனக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே உள்ள தனிப்பட்ட உறவைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்.
**நாம் என்னதான் கடவுளுடைய படைப்பின் மேன்மையை அறிந்திருந்தாலும், அவருடைய குணாதிசயங்களையும் வார்த்தைகளையும் புரிந்திருந்தாலும், நமக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே தனிப்பட்ட உறவு இல்லையென்றால் இவை அனைத்தும் முழுமையற்றவையாகவே இருக்கும்.*
இந்தச் சங்கீதத்தில் தேவனுடைய வார்த்தையின் மேன்மையைப் பற்றி மட்டுமல்லாமல், அவை நம்மில் ஏற்படுத்தும் கிரியைகளைப் பற்றியும் தாவீது குறிப்பிடுகிறார்.
**அதில் முக்கியமான ஒன்று, தேவனுடைய வார்த்தையைத் தியானிப்பதன் மூலம் நம்முடைய பிழைகளை உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதாகும்.*
வேதவசனங்கள் நமக்கு ஆறுதல் அளிக்கின்றன, உற்சாகப்படுத்துகின்றன, நம்பிக்கை அளிக்கின்றன, உணர்வூட்டுகின்றன. இவையெல்லாம் உண்மைதான். **ஆனால், அந்த வசனங்கள் நமக்குத் தரும் எச்சரிப்புகளையும் நாம் உணர வேண்டும்.*
அவற்றைத் தியானிப்பதன் மூலம் நம்முடைய பிழைகளை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.
அப்படி நம்முடைய பிழைகளை உணர்ந்து திருத்திக்கொள்ளாவிட்டால், நம்முடைய வேத தியான வாழ்க்கை முழுமை பெற்றதாக இருக்காது. இதைத்தான் இந்தச் சங்கீதத்தில் நாம் பார்க்கிறோம்
.
**இன்றைக்கு எல்லோருடைய கைகளிலும் (Hands) வேதம் இருக்கிறது*.
**பலருடைய தலையில் (Head) வேதம் இருக்கிறது*.
**ஆனால், ஒரு சிலருடைய இதயத்தில் (Heart) மட்டுமே வேதம் இருக்கிறது.*
வேதத்தை இதயத்தில் வைத்திருப்பவர்களால் மட்டுமே தேவனுடைய பிள்ளைகளாக வாழ்ந்து, அவருடைய சித்தத்தை நிறைவேற்ற முடியும். வேதத்தைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு, இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளாதவர்கள் கிறிஸ்தவப் பெயரை மட்டும் தாங்கிக்கொள்ளும் போலிக் கிறிஸ்தவர்களாக இருக்கிறார்கள்.
வேதத்தைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு, இதயத்தில் வைக்காமல் வெறும் தலையில் மட்டும் வைத்திருப்பவர்கள் வெள்ளையடிக்கப்பட்ட கல்லறைகளைப் போன்றவர்கள்.
இவர்களில் சிலர் இரட்டை வாழ்க்கை வாழ்பவர்கள்; ரகசியப் பாவங்களில் வாழ்பவர்கள்.
சிலர் இறையியலை அறிந்துகொண்டாலும், இறைவனுடைய வழியைப் பின்பற்றாதவர்கள்.
சிலர் உயர்ந்த பதவிகளில் இருப்பவர்கள்; ஆனால், உயர்தரமான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை வாழாதவர்கள்.
சிலர் இழிவான ஆதாயத்திற்காகக் கடவுளைப் பின்பற்றுபவர்கள்.
சிலர் மனதளவில் கிறிஸ்தவத்தை மறுதலிப்பவர்கள்.
இன்னும் சிலர் புரட்டப்படாத அப்பத்தைப் போன்றவர்கள்.
வேறு சிலர் தனக்குத்தானே கனி கொடுக்கிற திராட்சைச் செடியைப் போன்றவர்கள்.
இப்படி இதயத்தில் தேவனை வைத்துக்கொள்ளாமல், கைகளிலும் மூளையிலும் மட்டுமே அவருடைய வார்த்தையை வைத்திருப்பவர்கள் பல்வேறு வகைகளில் காணப்படுகிறார்கள்.
**ஆனால், தாவீது தேவனுடைய வார்த்தையின் மகத்துவத்தை உணர்ந்து சங்கீதத்தை எழுதிய அதே வேளையில், தனக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே இருந்த தனிப்பட்ட உறவையும் கைவிடாமல் பாதுகாத்தான்* **என்பதுதான் இந்தச் சங்கீதத்தின் சிறப்பு.*
கடவுளைப் பற்றி அறிந்திருந்தாலும், புரிந்திருந்தாலும், தனிப்பட்ட முறையில் தேவனோடு உள்ள உறவைக் கைக்கொள்ளாவிட்டால், தொடர்ந்து தக்கவைத்துக்கொள்ளாவிட்டால், அவன் பெற்ற அத்தனை அறிவும் வீணாகியிருக்கும்.
தாவீது அப்படிப்பட்டவன் அல்ல. இந்தச் சங்கீதத்தின் கடைசி நான்கு வசனங்களிலும் அவன் தேவனோடு தனக்குள்ள உறவை உறுதிப்படுத்துகிறான்.
இதுதான் இன்றைய கிறிஸ்தவர்களுக்கு மிகவும் அவசியமான ஒன்று.
**மறைவான பாவங்களும்* **துணிகரமான பாவங்களும்*
*இந்த இடத்தில் தாவீது இரண்டு வகையான பாவங்களைக் குறிப்பிடுகிறார்*
**மறைவான பாவங்கள் (Secret Sins).*
**துணிகரமான பாவங்கள்* (Presumptuous Sins).
பாவங்களில் பல வகைகள் உண்டு.
எல்லாப் பாவங்களையும் ஒரே வரிசையில் வைத்துப் பார்க்க முடியாது.
**அதேபோல், அறிக்கையிடப்பட்ட பாவங்கள், அறிக்கையிடப்படாத பாவங்கள் என்றும் அவற்றைப் பிரித்துப் பார்க்கலாம்*
(Confessed and Unconfessed Sins).
நாம் சில பாவங்களை அறியாமல் செய்திருந்தாலும், அவற்றை அவ்வப்போது கடவுளிடம் அறிக்கையிட்டு மன்னிப்புக் கேட்டு, அவரோடு ஒப்புரவாகாவிட்டால், அவை நம்முடைய உள்ளத்தை ஆட்கொள்ளத் தொடங்கிவிடும். இறுதியில் அவை துணிகரமான பாவங்களாக மாறிவிடக்கூடும்.
**எனவே, பாவத்தைப் பொறுத்தவரையில் அவ்வப்போது நம்மைச் சரிசெய்துகொண்டு கடவுளோடு ஒப்புரவாக வேண்டும்.**
பாலியல் ரீதியான சிறிய பாவமாக இருந்தாலும், அதை உடனடியாகச் சரிசெய்து கடவுளோடு ஒப்புரவாகாவிட்டால், அது மெல்ல மெல்ல நம்முடைய உள்ளத்தை ஆட்கொண்டு, அந்தப் பாவத்தைத் துணிகரமாகச் செய்ய நம்மைத் தூண்டிவிடக்கூடும். இதில் நாம் மிகவும் விழிப்பாக இருக்க வேண்டும்.
இதைத்தான் தாவீது இந்தச் சங்கீதத்தில் அழகாக விளக்குகிறார். முதலில் மறைவான பாவங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்; அதன்பிறகு துணிகரமான பாவங்களைப் பற்றிக் கூறுகிறார்.
மறைவான பாவங்கள் துணிகரமான பாவங்களாக மாறுவதற்கு முன்பாகவே நாம் நம்மைக் கடவுளோடு சரிசெய்துகொள்ள வேண்டும்.
இறுதியாக, தாவீது கடவுளிடம் ஒரு வேண்டுகோளை வைக்கிறார்:
"என் கன்மலையும் என் மீட்பருமாகிய கர்த்தாவே, என் வாயின் வார்த்தைகளும், என் இருதயத்தின் தியானமும், உமது சமுகத்தில் பிரீதியாயிருப்பதாக."
சங்கீதம் 19:14
**கிறிஸ்தவ உலகில் பாவத்தைப் பற்றி அதிகமாகப் போதிக்கப்படாத இந்தக் காலகட்டத்தில், தாவீது குறிப்பிடும் இந்த இரண்டு வகையான பாவங்களைப் பற்றிய புரிதல் மிகவும் முக்கியமானது.*
வேதத்தைத் தியானித்து, அதை நம்முடைய சிந்தையில் கொண்டிருக்கும் பொழுது, மறைவான பாவங்களையும் வெற்றிகொள்ள முடியும்; துணிகரமான பாவங்களையும் தடுத்து நிறுத்த முடியும்.
**வேத தியானமே நம்மைப் பாவச் சிந்தனைகளிலிருந்து பாதுகாக்கும் ஓர் அரணாகும்.*
கடவுளுடைய வார்த்தையைத் தியானித்து, அதற்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுத்து வாழும்பொழுது, இந்த இரண்டு வகையான பாவங்களும் நம்மை ஆட்கொள்ள முடியாது.
அருமையான சங்கீதம் இது! எப்பொழுதும் தியானிக்க வேண்டிய சங்கீதம்!