சிலுவையின் சில நிகழ்வுகளை நாம் எப்படி தியானிக்க வேண்டும்?
உங்கள் சிந்தனைக்கு:
சிலுவையின் சில நிகழ்வுகளை நாம் எப்படி தியானிக்க வேண்டும்?
சிலுவையைப் பற்றி நாம் தியானிக்கும்போது, சில முக்கியமான நிகழ்வுகளை மிகுந்த கவனத்துடன் மனத்தில் கொண்டு தியானிக்க வேண்டும். கல்வாரியில் நடந்த அந்த மறக்கமுடியாத நிகழ்வுகளை நாம் மனக்கண் முன் கொண்டு வந்து, ஆவியால் உணர்ந்தால்தான் அதன் மகிமையும், அதே நேரத்தில் பதைபதைக்கும் சூழ்நிலையும் நம்முள் பதியும். இல்லையென்றால், அவை வெறும் வார்த்தைகளாகவே நம் மனதைத் தொட்டு செல்லாமல் மறைந்து போய்விடும்.
அந்த நிகழ்வுகள் நம் உள்ளத்தில் எப்போதும் இருந்தால், நாம் ஒருபோதும் பாவம் செய்ய துணியமாட்டோம்.
முதலில் பிதாவின் தீர்மானத்தின் அன்பை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்
குமாரன், மனித குலத்தின் சார்பாக அதன் பாவங்களைச் சுமந்து பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டபோது நடந்த சில காரியங்களை இப்போது தியானிக்கலாம்:
“தம்முடைய சொந்தக் குமாரனென்றும் பாராமல், நம்மெல்லாருக்காகவும் அவரை ஒப்புக்கொடுத்தவர்” (ரோமர் 8:32)
இதன் உண்மையான அர்த்தம் என்னவென்றால், தேவனாகிய குமாரன் உலகத்தின் பாவங்களை ஏற்று பாவமானபோது, பிதா தம் சொந்த மகனில் பாவத்தைக் கண்டதும், அவரை நம் அனைவருக்காக மரணத்திற்கு ஒப்புவித்தார். பிதா தான் குமாரனை உலகத்திற்கு அனுப்பினார். ஆனாலும் குமாரனில் பாவத்தைப் பார்த்தபோது, அதாவது உலகத்தின் பாவங்களை அவர் சுமந்தபோது, சில வேத அறிஞர்களின் கருத்துப்படி, பிதா தன்னுடைய உறவைத் துண்டித்துக் கொண்டார்.
அந்த விநாடியின் வேதனை:
இது உண்மையாக இருந்தால், அது உண்மையில் பதைபதைக்கும் செய்தி. குமாரனும் பிதாவும் உள்ள அந்த உன்னதமான உறவு, அந்த ஒரே விநாடியில் துண்டிக்கப்பட்டது. இதைக் குறித்து “என் தேவனே, என் தேவனே, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?” என்று அவர் பரிதாபமாகக் கதறுகிறார். சில வேத வல்லுனர்கள் இதை உண்மை என்கிறார்கள்; சிலர் மறுக்கிறார்கள். ஆனால், குமாரன் அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னதற்கேற்ப அவர் தள்ளப்பட்டார் என்பதே உண்மை.
நீதியின் பொருட்டு திருப்பம்:
பிதாவும் தம்முடைய நியாய தீர்ப்பில் நீதியாய் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக—even though it was His own Son—உலகத்தின் பாவங்களைச் சுமந்த குமாரனை மரணத்திற்கு ஒப்புக்கொடுத்தார். பாவம் குமாரனின் மேல் இருப்பதைப் பார்த்த பிதா, தம் சொந்த மகனென்றும் பாராது அவரை விட்டுவிட நேர்ந்தது.
நாம் மனத்தில் கொள்ள வேண்டியது:
குமாரனும், உணர்வியல் அடிப்படையில், பிதா தன்னை கைவிட்டதாகவே உணர்கிறார். அந்தக் கதறல், அந்த உன்னத உறவு துண்டிக்கப்படும்போது ஏற்பட்ட வேதனை—இவை அனைத்தும் நம் உள்ளத்தில் எப்போதும் நிறைந்திருக்க வேண்டும். அப்பொழுதுதான் நாம் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் பாவம் செய்யத் துணியமாட்டோம்; அவரைவிட்டு விலகப் போகமாட்டோம். குமாரனுடைய அன்பைவிட உலகத்தின் செல்வங்களை மதிக்கமாட்டோம்; அதன் பின்னே ஓடமாட்டோம்; அதற்காக உழைக்கமாட்டோம்.
எவ்வளவு அன்புள்ள தேவன், எவ்வளவு கிருபையுள்ள இரட்சகர்!
எசேக்கியேல் சண்முகவேல்