சங்கீத புத்தகம் வேத பாடம் 11
சங்கீத புத்தகம்
வேத பாடம் 11
தியானப் பகுதி: சங்கீதம் 5
இந்த சங்கீதம் தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பு எதிரிகள் மீது வர வேண்டும் என்று விரும்பும் சங்கீதமான Imprecatory Psalms என்கிற வகையைச் சார்ந்தது.
Imprecatory Psalms என்பவை, தீயவர்கள்மீது தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பு வர வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொள்ளும் சங்கீதங்கள்.
எதிரிகளை மரணம் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டும், அவர்களுக்கு இரக்கம் காட்டாமல் இருக்க வேண்டும், அவர்களைப் பாதாளத்தில் இறக்க வேண்டும் — சங்கீதம் 55:15; அவர்களுடைய பற்களை உடைக்க வேண்டும் — சங்கீதம் 58:6; அவர்களுடைய கண்களை இருளாக்க வேண்டும் — சங்கீதம் 69:23 என்று பலவிதமான தண்டனைகளையும், துன்பங்களையும், வேதனைகளையும் எதிரிகள் அனுபவிக்க வேண்டும் என்று தேவனை நோக்கி விண்ணப்பிக்கிற சங்கீதங்கள் இவை.
இவ்வகை சங்கீதங்களில் மிகவும் சிக்கலான பகுதிகளில் ஒன்று சங்கீதம் 137:9. அந்த வசனத்தில், பாபிலோனிய குழந்தைகளைப் பிடித்து கல்லின்மேல் மோதியடிப்பவன் பாக்கியவான் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இது பலரால், குறிப்பாக உலக மக்களால், கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்டுள்ளது. “இரக்கமுள்ள தேவன், பெற்றோர்களுடைய பாவங்களுக்காக குழந்தைகளைத் தண்டிப்பது எவ்வாறு நியாயமாகும்?” என்று விமர்சிக்கப்படுகிறது.
பொதுவாக, இந்த சங்கீதங்களை நாம் படிக்கும்போது ஒரு காரியத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்த சங்கீதங்கள் சொல்லும் கருத்து என்னவென்றால், எதிரிகள் செய்த அநீதிக்கு தேவனே தண்டனை வழங்க வேண்டும் என்பதே. தாங்களே அந்தத் தண்டனையைச் செயல்படுத்த வேண்டும் என்பது சங்கீதக்காரர்களுடைய விருப்பம் அல்ல.
“நான் பழிவாங்குவதில்லை; தேவனே, நீர் நீதியுள்ள நியாயாதிபதியாகத் தீமைக்கு தீர்ப்பளியும்” என்பதே இந்த சங்கீதங்களின் அடிப்படைக் கருத்தாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.
எனவே, இவை தனிப்பட்ட வெறுப்பு அல்லது பழிவாங்குதலைக் கற்றுக்கொடுக்கவில்லை. மாறாக, தேவனுடைய நீதி, பரிசுத்தம் மற்றும் தீமையின் மீதான அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பு ஆகியவற்றை இந்த சங்கீதங்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன.
அது மட்டுமல்ல. இங்கு இன்னொரு காரியத்தையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் உடன்படிக்கையின் ஜனங்கள். “உன்னைச் சபிக்கிறவனைச் சபிப்பேன்” என்பதே ஆபிரகாமுக்கும் அவனுடைய சந்ததிக்கும் தேவன் கொடுத்த வாக்குத்தத்தத்தின் ஒரு பகுதியாகும் (ஆதியாகமம் 12:3). இந்தக் கருத்தையும் நாம் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.
இந்த சங்கீதங்களை புதிய ஏற்பாட்டோடு எப்படி ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும்?
1. புதிய ஏற்பாட்டில் தனிப்பட்ட பழிவாங்குதல் அனுமதிக்கப்படவில்லை.
“பழிவாங்குதல் என்னுடையது; நானே பதிற்செய்வேன் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்.”
— ரோமர் 12:19
2. எதிரிகளுக்கு எதிராக தனிப்பட்ட பழிவாங்குதலை இயேசு கற்பிக்கவில்லை.
கிறிஸ்தவன் தனக்குத் தீங்கு செய்தவரைத் தானே சபிப்பதும், பழிவாங்குவதும் கிறிஸ்துவின் போதனைக்கு எதிரானது.
3. ஆனால் அதே வேளையில், தீமையின் மீது தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பு வேண்டும் என்று ஜெபிப்பது புதிய ஏற்பாட்டிலும் காணப்படுகிறது.
வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் இரத்தசாட்சிகள்:
“பரிசுத்தரும் சத்தியமுமுள்ள ஆண்டவரே, எதுவரைக்கும் நியாயந்தீராமல் இருப்பீர்?”
— வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 6:10
என்று தேவனிடம் முறையிடுகிறார்கள்.
பவுலும் தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றி கூறுகிறார் (2 தெசலோனிக்கேயர் 1:7–9).
இதுதான் இவ்வகை சங்கீதங்களைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு முக்கியமான திறவுகோல்.
சங்கீதக்காரன்,
“நான் பழிவாங்க வேண்டும்” என்று கூறுவதற்குப் பதிலாக,
“தேவனே, நீர் நியாயந்தீரும்” என்றுதான் தேவனிடம் முறையிடுகிறார்.
இயேசுவும் சில இடங்களில் கடுமையான நியாயத்தீர்ப்பு வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தினார். தம்மை நிராகரித்த வேதபாரகர்களுக்கும் பரிசேயர்களுக்கும் எதிராக “ஐயோ” என்று கூறினார் (மத்தேயு 23:13–36).
ஆகவே, எதிரிகள்மீது தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பு வேண்டும் என்று வேண்டுவது தவறு என்று மட்டும் கூறிவிட முடியாது.
பழைய ஏற்பாட்டு சங்கீதக்காரனின் ஜெபம்:
“தேவனே, என் எதிரிகளுக்கு நீர் நியாயத்தீர்ப்பு செய்யும்.”
புதிய ஏற்பாட்டு கிறிஸ்தவனின் அணுகுமுறை:
“தேவனே, என் எதிரியை நான் பழிவாங்காமல் உம்மிடம் விட்டுவிடுகிறேன்; அவனுடைய இரட்சிப்பையும் விரும்புகிறேன்; ஆனால் தீமைக்கு உம்முடைய நீதியான நியாயத்தீர்ப்பு நடைபெறட்டும்.”
என்பதாக இருக்க வேண்டும்.
கடவுள் அன்பாக இருக்கிறார் என்பது எவ்வளவு உண்மையோ, அதேபோல் கடவுள் வெளிச்சமாகவும் இருக்கிறார் என்பதும் உண்மை.
God is love; at the same time, He is also light.
ஏதேன் தோட்டத்தில் ஆதாமும் ஏவாளும் வீழ்ச்சியடைந்த பிறகு, உண்மைக்கும் பொய்க்கும், நீதிக்கும் அநீதிக்கும் இடையிலான போராட்டம் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது.
இந்தக் கருத்துக்களையும் நாம் உள்வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும்.
இப்படித்தான் இந்த சங்கீதங்களை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். பழிவாங்கும் சங்கீதங்களைப் பற்றி நாம் தியானிக்கும்போது, இந்தக் கருத்துக்களை மனதில் கொள்ள வேண்டும். இல்லையென்றால், நாம் தவறான புரிதலுக்குள் சென்றுவிடலாம்.
சங்கீதம் 137:9-ன் விளக்கத்தை, அந்த சங்கீதத்தை நாம் தியானிக்கும் போது பின்னர் பார்க்கலாம்.
கடவுளுடைய வழியில்,